Strona główna > Bank wiedzy

• Rozwój zgnilizny twardzikowej papryki
• Zwalczanie zgnilizny twardzikowej papryki
  • Opryski i preparaty

Zgnilizna twardzikowa papryki zalicza się do groźnych chorób papryki wpływających na plon bezpośrednio (owoce gniją) i pośrednio (zaburzenie wzrostu, ograniczenie powierzchni asymilacyjnej, itd.). Sclerotinia sclerotiorum, podobnie jak fytoftoroza papryki, atakuje wszystkie nadziemne organy i prowadzi do ich zamierania. W odróżnieniu od wskazanej choroby miejsca porażenia nie wysychają, lecz gniją.

• Początkowe objawy to pojawianie się wodnistych plam na liściach i owocach. Z czasem pokrywają się białym, watowatym nalotem grzybni. Przy silnej infekcji mocno wystają poza obręb pędów lub liści. Mogą występować na nich niewielkie czarne, nieregularne twory — to sklerocja, czyli formy przetrwalnikowe.
• Tkanka w porażonych miejscach brunatnieje, zamiera i gnije.
• Zgnilizna twardzikowa największe straty powoduje w fazie dojrzewania owoców. Tkanka jest miękka, gnije i wydziela nieprzyjemny zapach. W warunkach dużej wilgotności owoce pokrywa watowaty nalot. Najczęściej i najintensywniej występuje przy szypułce.
• Choroba papryki może rozwijać się nie tylko w sezonie wegetacyjnym, ale także w trakcie przechowywania owoców.
• Rośliny w uprawie polowej często są porażane „gniazdowo”, np. w miejscach, gdzie podłoże jest bardziej wilgotne. Papryka pod osłonami raczej jest infekowana w losowych lokalizacjach.

Sclerotinia sclerotiorum, patogen odpowiedzialny za występowanie zgnilizny twardzikowej rozwija się u różnych grup roślin uprawnych, a także dziko rosnących. Jest polifagiem, mało wybrednym. Pojawia się w uprawach w gruncie i pod osłonami. Duże znaczenie ekonomiczne ma w uprawie warzyw. Poza papryką zgnilizna twardzikowa występuje:

• u innych przedstawicieli rodziny psiankowatych, np. u pomidora,
• u warzyw kapustnych,
• u warzyw korzeniowych, np. marchwi i pietruszki,
• u ogórka i innych dyniowatych,
• u fasoli.

Zgnilizna twardzikowa papryki rozwija się zarówno w umiarkowanych jak i wysokich temperaturach. Dlatego jest problemem w gruncie i pod osłonami. Formy przetrwalnikowe grzyba są jeszcze bardziej tolerancyjne. Kiełkują w temp. 4-26°C, zaś optymalny zakres rozwoju to 13-15°C. Przez wiele lat pozostają w glebie „uśpione”. Początkowo Sclerotinia sclerotiorum infekuje paprykę przez strzępki, które kiełkują ze sklerocjów znajdujących się w podłożu. Później patogen rozprzestrzenia się (nawet na duże odległości) przez zarodniki workowe rozsiewane z apotecjów. Choroba ma mocniejszy przebieg w warunkach dużej wilgotności powietrza. Częściej wtedy oprócz symptomów „zgnilizn” występuje watowaty nalot. Patogen szybciej rozwija się i infekuje inne rośliny. Sprzyjają mu także wahania temperatury, które powodują u roślin stres. Natomiast uszkodzenia roślin (mechaniczne, szkodniki) ułatwiają przenikanie do tkanek.

Zgniliźnie twardzikowej (i innych chorobom papryki) łatwiej zapobiegać niż zwalczać. Dlatego stosuje się różnorodne zabiegi pielęgnacyjne. Profilaktyka obejmuje dokładne oczyszczanie pola, tunelu czy szklarni po zbiorach. Nie można pozostawiać resztek roślinnych, które mogą być źródłem przyszłych infekcji. Rośliny z symptomami porażenia patogenem powinno się usuwać z plantacji, to może zahamować rozwój choroby. Należy regularnie dokonywać lustracji upraw – i zapobiegawczo, a także doraźnie stosować insektycydy. Uszkodzenia dokonywane przez owady czy roztocza ułatwiają infekcje. Szklarnie i tunele powinno się regularnie wietrzyć, w ten sposób ogranicza się warunki sprzyjające zgniliźnie twardzikowej. Po sezonie zaleca się odkażać podłoże (uprawy pod osłonami).

Do zapobiegawczej ochrony przed zgnilizną twardzikową papryki stosuje się m.in. preparaty zawierające izofetmid, np. Kenja 400 SC. Profilaktycznie, a także interwencyjnie warto stosować środki ochrony roślin zawierające difenokonazol oraz fluksapyroksad (Dagonis), cyprodynil, i fludioksonil (Switch 62,5 WG), piraklostrobinę i boskalid (Signum 33 WP). Warto aplikować je naprzemiennie, wtedy ograniczy się ryzyko nabrania przez patogen mechanizmów odpornościowych (co zmniejsza efektywność zabiegów ochronnych). Wsparciem (w uprawach ekologicznych i nie tylko) są preparaty mikrobiologiczne, np. Serifel BASF oraz Polyversum WP 50 g. Pierwszy zawiera szczepy bakterii Bacillus amyloliquefaciens, drugi Pythium oligandrum — niepatogeniczne grzyby działające antagonistyczne na patogeny.

Potrzebujesz porady? Wypełnij formularz kontaktowy! Nasz specjalista skontaktuje się z Tobą tak szybko, jak to możliwe.